Tijdens een dineetje ter ere van haar verjaardag, alweer enkele jaren geleden, verheugde mijn moeder zich zichtbaar op haar eigen keuze uit het dagmenu in het betreffende restaurant; “Mosselen”. Enthousiast wendde mijn moeder zich tot mijn 16 jarige dochter met de vraag: “én kind, heb jij al een keuze gemaakt”? Nou was de keuze niet bijzonder complex; het hoofdgerecht was óf kip, óf mosselen. Het resolute antwoord van mijn dochter was; “ik kies voor de kip”. Waarop mijn moeder haar direct en bits antwoordde; “Oh… je houdt dus niet van mosselen”.

De verbazing over het antwoord van mijn moeder was groot. Zowel bij mijn dochter als de rest van het gezelschap. Niet alleen was de conclusie volstrekt onjuist, maar vooral de emotionele lading gepaard gaande bij deze onjuiste conclusie creëerde verbazing. Want; al zou de conclusie juist zijn, dan nog…

Een heel eenvoudige wijze van handelen kan voorkomen dat onjuiste conclusies worden getrokken. En dat, op basis van die onjuiste conclusies, emotioneel geladen confrontaties ons afleiden van datgene wat daadwerkelijk zou moeten plaatsvinden; een oprechte discussie over de inhoud. Waarover dat dan ook zou kunnen gaan. Deze eenvoudige wijze van handelen heet: ‘vragen…’. Maar staat ook wel bekend als ‘toetsen, checken, controleren, onderzoeken, verifiëren’, enzovoorts.

Afgelopen ledenvergadering, (ALV) op 9 november, heb ik deze vergadering geopend met bovenstaande familie-ervaring. De reden daarvoor is dat ik de afgelopen jaren vooral heb ervaren wij zowel binnen als buiten de vereniging gemakkelijk in deze valkuil van ‘onjuiste interpretatie’ en ‘verkeerde aanname’ stappen. Met als gevolg emotioneel oplopende confrontaties via mail, whatsapp, socialmedia of in gesprekken die daardoor, spijtig genoeg, helemaal niet meer gaan over de inhoudelijke en bedoelde discussie. Dit heeft als consequentie dat we vaak de benodigde open maar ook kritische gesprekken niet kunnen voeren omdat er al vooraf, vanuit aannames, een emotionele inkleuring wordt gegeven die dat kritische gesprek onmogelijk maakt. Terwijl in deze tijd, vanwege de dynamiek en alle veranderingen, dergelijke kritische gesprekken juist heel hard nodig zijn.

De maatschappij verandert. De zorg verandert. Fysiotherapie verandert. En als ik nu de kritische discussie aan ga over bijvoorbeeld fysiotherapeutisch handelen zeg ik dus niet; “We hebben het nooit goed gedaan”, maar dan wil ik het gesprek aan gaan over; “Hoe kan het met de kennis van nu beter?”. Als ik aan een collega vraag; “Waarom doe je wat je doet bij deze patiënt?”, is dat uit interesse en een hongerige nieuwsgierigheid naar leren, ontwikkelen en verbeteren. Ik wil ‘toetsen, checken, controleren, onderzoeken, verifiëren’ op basis waarvan we in gezamenlijkheid processen kunnen verbeteren opdat we kwalitatief steeds betere zorg leveren. Dus mochten wij elkaar binnenkort tegenkomen en ik vraag aan jou “Waarom?” Is dat geen verwijt of twijfel aan je kunnen, maar wil ik vooral van je leren. Maar bovenal wil ik voorkomen dat ik de verkeerde aanname doe…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *